شعر به‌مثابه شاعرانه‌نگریستن به جهان

شاید گروهی از شاعران و ادیبان بر این باور باشند که بخش عمده‌ای از عناصر سازنده شعر در فرم شعر است؛ باوری که در شکل سنتی به کالبدهای پولادین مد نظر سخنوران زبان‌پرداز منجر می‌شود و در شکل مدرن به فرم‌های اخیر شاعران متفاوت و به‌اصطلاح پیشرو می‌رسد. در برابر این نگاه یا شاید بهتر است بگوییم در کنار آن، باور برخی شاعران و منتقدان آن است که شاعر برای خلق شعر به‌جای آن‌که از ابتدا به فرم شعر بیندیشد و طرحی برای آن دراندازد، جهان هستی و عناصر زندگی را شاعرانه می‌نگرد و روایت خود از این شاعرانه‌نگریستن را به‌عنوان شعر می‌نگارد.